Osoby związane z Chopinem Osoby związane z Chopinem

  • Bibliografia
  • Filmografia
  • Biogram
  • Adres

Carlo Soliva

Carlo Soliva

*21 XI 1791 Casale Monferrato, Piemont, †20 XII 1853 Paryż

Carlo Evasio Soliva, włoski kompozytor, dyrygent, pedagog (nauczyciel śpiewu i teorii muzyki), publicysta.

Studia kompozytorskie i pianistyczne odbył w mediolańskim Konserwatorium u Bonifazio Asiolego i Vincenza Federiciego. W 1816 roku dostał posadę nauczyciela gry na fortepianie oraz dyrygenta w La Scali, gdzie wystawił cztery z pięciu skomponowanych przez siebie oper, m.in. pierwszą La testa di bronzo, która została przyjęta z wielkim entuzjazmem.

W czerwcu 1821 roku objął stanowisko profesora harmonii i nauczyciela śpiewu w warszawskim konserwatorium. Po zorganizowaniu w roku 1823, w salach redutowych Teatru Wielkiego, trzech koncertów, udał się na blisko roczny urlop do Mediolanu, gdzie wystawił swoją operę Elena e Malvina.

W latach 1823-1830 dyrygował licznymi operami włoskimi, przedstawieniami oraz koncertami symfonicznymi. W roli dyrygenta wystąpił również podczas pożegnalnego koncertu Chopina, który odbył się 11 października 1830 roku. Po skomponowaniu Koncertu e-moll, 22 września 1830 roku, Chopin, na próbę zaprosił Solivę, Kurpińskiego i inne ważne osobistości świata muzycznego, aby wyrazili swoje zdanie na temat kompozycji. Koncert ocenili bardzo pochlebnie, choć zrobili drobne poprawki. Okazało się, że w partyturze Koncertu i głosach orkiestrowych było kilka błędów, których korektą zajął się Soliva. Chopin sam przyznał, że gdyby nie to, "Bóg wie, jak wypadłby Koncert tamtego wieczoru".

Mieszkając w Warszawie Carlo Soliva prowadził również koncerty w Resursie Obywatelskiej oraz dyrygował wykonaniami utworów oratoryjnych w katedrze, m.in. Requiem J. Kozłowskiego z interpolacjami utworów innych kompozytorów, na dwustuosobowy zespół orkiestrowo-chóralny.

19 grudnia 1829 roku Fryderyk Chopin oraz Carlo Soliva wystąpili razem na koncercie w starej siedzibie Resursy Kupieckiej w Pałacu Morsztynów. Chopin akompaniował śpiewakowi P. Copello, Soliva zaś - Panu Dorville.

Od lipca 1826 do grudnia 1830 Soliva kierował Instytutem Muzyki i Deklamacji, zwanym także Szkołą Dramatyczną i Śpiewu. Jedną z jego uczennic śpiewu była Konstancja Gładkowska - młodzieńcza miłość Fryderyka Chopina. Carlo Soliva wysoko cenił talent pianisty i z chęcią zapraszał młodego kompozytora do akompaniowania podczas lekcji.

Na jednym z wieczorów muzycznych urządzanych z rozmachem przez generała Philippeusa, ochmistrza dworu Wielkiego Księcia Konstantego, w programie pojawił się duet z Semiramidy i duet buffo z Il Turco in Italia podczas którego, jednym z wykonawców był Soliva przy akompaniamencie Fryderyka Chopina [F. Niecks].

Soliva dał Fryderykowi Chopinowi list polecający, aby mógł skontaktować się z koncertmeistrem Rollim. Wiadomo, iż po tym liście, włoski skrzypek przyjął pianistę bardzo przyjacielsko.

W latach 1832-1843 Soliva podróżował, obejmując kolejno posadę kompozytora, nauczyciela teorii muzyki i śpiewu oraz dyrygenta, by w 1844 roku osiąść na stałe w Paryżu udzielając w dalszym ciągu lekcji śpiewu.

Do gatunków jakie uprawiał Carlo Soliva należą przede wszystkim: opery (5), dzieła liturgiczne (m.in. Ave Maria, Veni Creator, De profundis, Te Deum, Salve Regina), dzieła instrumentalne (tj. sonaty, pastorale, wariacje czy polonez). Napisał też dwie części podręcznika pt.: Szkoła śpiewu Konserwatorium Muzycznego w Warszawie oraz pracę Jutrzenka polska. Szkoła praktyczna fortepianu wyjęta z najlepszych autorów.

Z anonsów zamieszczonych w gazetach wiadomo, że Soliva znał partytury utworów najwybitniejszych kompozytorów różnych epok i po mistrzowsku akompaniował na fortepianie.

Carlo Soliva był wysoko ceniony przez śmietankę towarzyską okresu romantyzmu. Był między innymi przyjacielem George Sand. 

W roku 1851 został honorowym członkiem Accademia Nazionale de Santa Cecilia w Rzymie.


Bibliografia

Frederick Niecks, Fryderyk Chopin jako człowiek i muzyk, przekład Antoni Buchner, Narodowy Instytut Fryderyka Chopina, Warszawa 2011, s. 123.

Barbara Chmara-Żaczkiewicz, hasło "Soliva", w: The New Grove Dictionary of Music and Musicians, 1980, t. 17, s. 27.

Zofia Chechlińska, hasło "Soliva", w: Encyklopedia Muzyczna PWM część biograficzna, red. Elżbieta Dziębowska, Kraków 2007, t. 10, s. 641-642.    


 

Wg kategorii: