Osoby związane z Chopinem Osoby związane z Chopinem

  • Bibliografia
  • Filmografia
  • Biogram
  • Adres
Giuseppe Martucci

Giuseppe Martucci

Giuseppe Martucci

*6 I 1856, Capua, †1 VI 1909 Neapol

Giuseppe Martucci - włoski pianista i kompozytor, jeden z najważniejszych twórców włoskiej muzyki instrumentalnej końca XIX wieku. Odegrał znaczącą rolę w odrodzeniu się włoskiego życia koncertowego.   

Pierwszych lekcji muzyki udzielał mu ojciec, zaś już w 1866 roku, wraz z siostrą Teresą, po raz pierwszy wystąpił na koncercie w Neapolu. Młody Giuseppe wykazywał wybitne zdolności zarówno pianistyczne jak i kompozytorskie, które zostały dostrzeżone przez znanego pianistę i nauczyciela Beniamina Cesi'ego, ucznia Thalberga. W kolejnych latach Giuseppe studiował w Reale Collegio di S. Pietro a Majella w Neapolu w klasie fortepianu Beniamina Cesi i klasie kompozycji Paolo Serrao.

W 1874 roku młody wirtuoz fortepianu wystąpił w Rzymie, gdzie doceniony został przez Liszta i zaproszony do Quirinale przez niezwykle muzykalną księżniczkę Małgorzatę, która pozostała przez wiele lat jedną z jego najwierniejszych wielbicielek. W kwietniu 1875 roku Martucci wystąpił w Mediolanie - po występie tym Tito Ricordi - włoski wydawca, uzgodnił otrzymanie wyłącznego prawa do publikacji utworów Martucciego. Swoje pierwsze znaczące dzieło: Kwintet fortepianowy op. 45, Martucci ukończył w 1878 roku.

W 1877 roku możny protektor Martucciego - książę Franciszek, ufundował orkiestrę, którą młody artysta miał poprowadzić. Zespół ten przekształcił się z czasem w podziwianą i cenioną orkiestrę Napoletana, której pierwszy oficjalny koncert odbył się 23 stycznia 1881 roku. Orkiestra miała w swym repertuarze symfoniczne dzieła Beethovena, Berlioza, Wagnera i Brahmsa.

W 1878 roku Martucci spędził kilka miesięcy w Paryżu, gdzie został doceniony zarówno jako pianista jak i kompozytor, i gdzie poznał osobiście kilku spośród czołowych ówczesnych francuskich kompozytorów: Ch. Gounoda, C. Saint-Saënsa i J. Masseneta.

Doświadczenia zgromadzone podczas pracy dyrygenta były dla Martucciego inspiracją do stworzenia wielu dzieł symfonicznych, m.in. symfonii, koncertów, z których II Koncert fortepianowy utrzymany jest w stylu koncertów Brahmsa, a jego prawykonanie odbyło się 31 stycznia 1886 roku w Neapolu. Kompozytor sam wykonywał ten koncert w wielu miastach Europy odnosząc wspaniałe sukcesy.

Kulmunacyjnym momentem w karierze Martucciego był okres pobytu w Bolonii, kiedy kierował on tzw. Società del Quartetto. 2 czerwca 1888 roku Giuseppe poprowadził premierę Tristana i Izoldy R. Wagnera - był to pierwszy spektakl operowy w karierze dyrygenckiej Martucci'ego. W 1888 roku w Bolonii doszło do wyjątkowego spotkania włoskiego kompozytora z mistrzem J. Brahmsem, który przejeżdżał wówczas przez Bolonię. 

W 1902 roku Martucci otrzymał propozycję objęcia funkcji dyrektora Konserwatorium muzycznego w Neapolu (wcześniej Reale Collegio) - funkcję tę piastował do końca życia. W 1904 roku ukończył swoje najbardziej oryginalne dzieło orkiestrowe: II Symfonię.

Jako dyrygent, Martucci koncentrował się przede wszystkim na wprowadzaniu do repertuaru koncertowego coraz to nowych, współczesnych dzieł takich jak np.: preludium Popołudnie Fauna C. Debussiego, którego nazwisko było wówczas niemal nieznane włoskiej publiczności.


 

Wg kategorii: