Instytucje związane z Chopinem Instytucje związane z Chopinem

  • Bibliografia
  • Filmografia
  • Biogram
  • Adres
Kistner

Kistner

Kistner, oficyna wydawnicza założona w 1823 roku w Lipsku przez H. A. Probsta działającego pod własnym nazwiskiem, 1831 przejęta przez Carla Friedricha Kistnera (1797–1844), 1836 przemianowana na C. F. Kistner. W połowie XIX w. była jednym z ważniejszych wydawców muzycznych w Niemczech, publikowała pierwodruki utworów Schumanna, Mendelssohna, Hillera, Moschelesa, Liszta, Smetany, Brucha. W 1866 właścicielem stał się C. F. L. Gurckhaus, 1919 przejęta przez firmę C. F. W. Siegel (zał. 1846) i przemianowana na Kistner & Siegel, po zniszczeniach II Wojny Światowej w 1948 reaktywowana w Lippstadt w RFN.

Wydawnictwo opublikowało m.in. pierwodruki utworów Chopina: Mazurków op. 6 (I 1833, nr wydawn. 996; nowe, wielokrotnie wznawiane wyd. 1840), Mazurków op. 7 (I 1833, nr 997; początkowo 4 mazurki, w kolejnym dodruku 5; kolejne wyd. ze zmienionym tekstem i oryg. nr. wydawn. 1840, 1848, 1855, 1865), Tria fortepianowego op. 8 (III 1833, nr 999; głosy instr.; nowe wyd. z nr. 3778 w 1872), Nokturnów op. 9 (I 1833, nr 995; liczne wznowienia m.in. ze zmienionym tekstem, w tym oddzielnie Nokturn op. 9 nr 2), Etiud op. 10 w 2 zeszytach po 6 utw. (VII 1833, nr 1018–1019; kolejne wyd. ze zmienionym tekstem i oryg. nr. wydawn. po 1840, ok. 1850), Koncertu fortepianowego op. 11 (IX 1833, wersja na fort. i głosy ork. nr 1020, na fort. i głosy kwintetu nr 1021, partia fort. sol. nr 1022; nowe wyd. głosów 1858, pełne wyd. partytury ok. 1866), Fantazji op. 13 (VII–VIII 1834, wersja na fort. i głosy ork. nr 1033, partia fort. sol. nr 1034; co najmniej 2 wznowienia), Ronda à la krakowiak op. 14 (VII 1834, wersja na fort. i głosy ork. nr 1038, partia fort. sol. nr 1039; co najmniej 3 wznowienia).

Późniejszą edycją o ogromnym znaczeniu dla recepcji twórczości Chopina była Fr. Chopin’s Pianoforte-Werke revidirt und mit Fingersatz versehen (zum groessten Theil nach des Autors Notirungen) w 17 tomach pod redakcją K. Mikulego (1879), zawierająca obszerny wstęp metodologiczny, tekst skorygowany na podstawie pierwodruków, zawierający liczne warianty pochodzące od uczniów Chopina i adnotowanych przezeń egzemplarzy lekcyjnych. Edycja ta używana była przez pianistów jeszcze w XX w., wpłynęła także na późniejsze edycje Gebethnera i Wolffa pod redakcją J. Kleczyńskiego oraz É. Ganche’a.

Wojciech Bońkowski


Bibliografia

R. Linnemann, Fr. Kistner 1823/1923: ein Beitrag zur Geschichte des deutschen Musik-Verlags, Lipsk 1923.

 


 

Wydawnictwo opublikowało następujące pierwodruki dzieł Chopina:

Etiudy op. 10 - Zeszyt 1 (1833), nr wydawniczy: 1018
Etiudy op. 10 - Zeszyt 2 (1833), nr wydawniczy: 1019
Koncert fortepianowy e-moll op. 11 (1833), nr wydawniczy: 1020. 1021. 1022.
Nokturny op. 9 (1833), nr wydawniczy: 995
Mazurki op. 6 (1833), nr wydawniczy: 996
Mazurki op. 7 (1833), nr wydawniczy: 997
Trio g-moll op. 8 (1833), nr wydawniczy: 999
Fantazja A-dur na tematy polskie op. 13 (1834), nr wydawniczy: 1033, 1034
Rondo a la Krakowiak F-dur op. 14 (1834), nr wydawniczy: 1038. 1039

Wg kategorii: