KOMPOZYCJE kompozycje

 

Kiedy jesienią roku 1835 umiera Bellini, grupa kompozytorów – przyjaciół sycylijskiego kompozytora - postanowiła złożyć mu pośmiertny hołd, pisząc wariacje na temat marsza z ostatniej opery Belliniego, Purytanie. Inspiratorką pomysłu była księżna Cristina Belgiojoso, głównym realizatorem Franciszek Liszt. Powstał cykl wirtuozerskich wariacji fortepianowych zatytułowany Hexameron. Nazwa wskazywała na sześciu kompozytorów, z których każdy skomponował jedną z wariacji. Oprócz Liszta wzięli w tym przedsięwzięciu udział: Thalberg, Pixis, Herz, Czerny i Chopin. Wariacja, którą Chopin włączył jako swój głos dla uczczenia pamięci przyjaciela, była szóstą z rzędu. Poprzedza ją w Hexameronie i następuje po niej (jako Finale) muzyka popisowa, błyskotliwa i brawurowa. Jedynie muzyka skomponowana przez Chopina wniosła do cyklu moment refleksji. Tematowi marsza Belliniego towarzyszą quasi–nokturnowe pochody pustych dwudźwięków, miarowo zbliżające się lub oddalające, wypowiadane w tempie zwolnionym (largo) i głosem ściszonym (sotto voce). Jedynie parę taktów środkowych wybija się z zadumania głosem nagle wezbranej fali protestu, wyrażonego zaostrzeniem rytmu, pełnią faktury i siłą brzmienia. Powrót frazy początkowej wtrąca na nowo w zadumę, tym bardziej że melodia tematu pozostaje niedokończona.

 

Autor: Mieczysław Tomaszewski
Cykl audycji "Fryderyka Chopina Dzieła Wszystkie"
Polskie Radio II


 
Opus

The Real Chopin »

Tatiana Shebanova

Wariacja E-dur z Hexameronu na temat marsza z opery Purytanie Belliniego op. 29 A
 
Galeria »
 
mini