POLSKA CHOPINA POLSKA CHOPINA

Warszawa: Pałac Błękitny

Warszawa: Pałac Błękitny Warszawa: Pałac Błękitny

Salon hrabiostwa Stanisława Kostki i Zofii Zamoyskich w Pałacu Błękitnym, czynny już w czasach Księstwa Warszawskiego, był jednym z ważniejszych miejsc skupiających towarzyskie kręgi stolicy. Bywali tu przedstawiciele sfer politycznych, władz carskich (dostojników rosyjskiego dworu i zagranicznych gości), literackich (zwłaszcza w okresie słynnych literackich "piątków"), a także muzycznych (organizatorów i wykonawców koncertów na rzecz Towarzystwa Dobroczynności, którego założycielką była hrabina).

Chopin, który po raz pierwszy w salonie Zamoyskich miał ponoć wystąpić już jako sześciolatek, w młodości bywał wielokrotnie zapraszany do Pałacu Błękitnego. Jeden z tych recitali odbył się w maju 1826 r. Chopin tak wspominał ów wieczór w liście do Jasia Białobłockiego: 'W niedzielę, dziś tydzień, byłem u Zamoyskich, gdzie admirowali przez cały prawie wieczór eolipantalion Długosza'. [1] 

Warto wspomnieć, iż w tym samym pałacu, lecz od strony ulicy Żabiej, znajdował się salon zaprzyjaźnionej z Chopinami pisarki - Klementyny z Tańskich, późniejszej Hoffmanowej, w którym również koncertował młody Fryderyk.

Pałac Błękitny został wzniesiony w XVII w., a w następnym stuleciu na zamówienie króla Augusta II przebudowany według rokokowego projektu Jochima Daniela Jaucha. Kolejnymi właścicielami rezydencji byli Czartoryscy, a od 1811 r. rodzina Zamoyskich. Następna przebudowa, dokonana przez Fryderyka A. Lessla w stylu późnego klasycyzmu, nadała mu ostateczny kształt, który można podziwiać do dziś dzięki powojennej rekonstrukcji.

Po przeciwnej stronie ulicy Senatorskiej, niemal naprzeciw Pałacu Błękitnego, stoi późnobarokowa figura św. Jana Nepomucena dłuta Giovanniego Liverottiego z 1731 r. Rzeźba jest jednym z nielicznych oryginalnych elementów wpisanych w obraz tego miejsca. Położony nieopodal Placu Bankowego, w kierunku Placu Teatralnego, przy ulicy Senatorskiej 37, stanowi dziś m.in. siedzibę biur ZTM.


[1] Korespondencja Fryderyka Chopina, red. B. E. Sydow, T. I, s. 65

Galeria fotografii »
 
mini mini