• Bibliografia
• Filmografia
• Biogram
• Adres

Kiyoko Tanaka – laureatka X nagrody V Międzynarodowego Konkursu Pianistycznego im. Fryderyka Choina w Warszawie (1955). Kiyoko Tanaka naukę gry na fortepianie rozpoczęła w rodzinnym mieście. Pierwszym jej nauczycielem był Kasuka Yasakawa. Następnie odbyła studia pianistyczne pod kierunkiem, ucznia sławnej Anny Esipowej, Leonida Kreutzera w Wyższej Szkole Muzycznej w Tokio. W 1949 roku otrzymała Grand Prix na krajowym Konkursie Mainichi.

W roku 1950 wyjechała do Paryża i przez dwa lata kontynuowała studia w miejscowym Konserwatorium w klasie prof. Lazare Levy’ego, które ukończyła z odznaczeniem (1951). Następny rok poświęciła na uzupełnienie wiedzy w zakresie kameralistyki (klasa prof. Maurice Hewitta i teorii muzyki (klasa prof. Pierre Revela) w Konserwatorium Paryskim.

Kiyoko Tanaka jest laureatką Międzynarodowego Konkursu Wykonawstwa Muzycznego w Genewie (II nagroda ex aequo z Ingrid Haebler, 1952), Międzynarodowego Konkursu im. Long-Thibaud w Paryżu (IV nagroda, 1953) i Konkursu Chopinowskiego w Warszawie (X nagroda, 1955).

Mimo, iż w żadnym z wymienionych konkursów pianistka japońska nie została tryumfatorką, jednak zdobyte na nich nagrody otworzyły jej wrota do międzynarodowej kariery. W latach 1955-1957 odbyła kilka tournées artystycznych, które wysoko ocenione, spowodowały, że europejska prasa muzyczna uznała ją za „jedną z najlepszych pianistek swojego pokolenia.” W 1958 roku odbyła wielki wojaż koncertowy po Ameryce Południowej, będący pasmem nieustających sukcesów. W swoim kraju cieszyła się zawsze popularnością – bywały sezony, w czasie których dawała dziesiątki koncertów, występując tylko w Japonii 120 razy w roku.

W Polsce, wrażliwą grą oraz ujmującym sposobem bycia, Kiyoko Tanaka zdobyła sobie wielką sympatię już podczas Konkursu Chopinowskiego. Na przykład w 1957 roku w Warszawie, w okresie od 14 do 19 maja, wystąpiła cztery razy, grając m.in. Koncert fortepianowy G-dur Ravela. Jeden z krytyków muzycznych napisał wówczas, że „w sposobie interpretacji Tanaka zbliża się chyba do tego ideału francuskiego stylu wykonawczego, jaki reprezentuje Monique Haas. W wykonaniu japońskiej pianistki Ravel (Miroirs, Koncert) był czymś skończenie doskonałym.”

Kilka lat później Tanaka ponownie bawiła w Warszawie, przedstawiając recital złożony z dzieł Couperina, Rameau, Chopina (Ballada f-moll, Barkarola, Scherzo E-dur), Débussy’ego i Ravela. Do dzisiaj melomani warszawscy wspominają jej błyskotliwe wykonanie V Koncertu fortepianowego F-dur Saint-Saënsa z Orkiestrą Filharmonii Narodowej.

Stanisław Dybowski