Osoby związane z Chopinem Osoby związane z Chopinem

Edith Picht-Axenfeld

Edith Picht-Axenfeld

Edith Picht-Axenfeld

*1 I 1914 Freiburg im Breisgau

Edith Picht-Axenfeld – laureatka VI nagrody III Międzynarodowego Konkursu Pianistycznego im. Fryderyka Chopina w Warszawie (1937). Edith Axenfeld (nazwisko panieńskie) naukę gry na fortepianie rozpoczęła w 5 roku życia. Początkowo jej nauczycielką była Anna Hirzel-Langenhan, następnie Rudolf Serkin. Ponadto odbyła studia gry organowej u Wolfganga Aulera i Alberta Schweitzera.

W 1935 roku rozpoczęła karierę koncertującej pianistki m.in. występami w Berlinie, przyjętymi bardzo dobrze przez publiczność i krytyków muzycznych. Dwa lata później wzięła udział w III Konkursie Chopinowskim w Warszawie, zostając laureatką VI nagrody (1937). Po sukcesie warszawskim dawała recitale i brała udział w koncertach symfonicznych jako solistka na terenie Niemiec i Austrii. Wybuch drugiej wojny światowej zahamował jej działalność estradową. W 1940 roku została nauczycielem muzyki w Internacie Birklehof w miejscowości Hinterzarten (Schwarzwald). Tam poznała kierownika szkoły dr W. Pichta, który został jej mężem. Od tego momentu artystka używa podwójnego nazwiska Picht-Axenfeld.

Po zakończeniu wojny Edith Picht-Axenfeld koncertowała bardzo intensywnie jako pianistka, klawesynistka i kameralistka, występując niemal we wszystkich państwach europejskich, Bliskiego i Dalekiego Wschodu, obu Amerykach, Ameryce Środkowej, Indiach i Afryce Południowej. Wsławiła się cyklami koncertów, podczas których wykonywała całą twórczość klawesynową Bacha lub wszystkie sonaty Beethovena. Repertuar artystki nie ograniczał się bynajmniej do wspomnianych kompozytorów. Z powodzeniem grywała dzieła romantyków (Schuberta, Schumanna, Chopina, Liszta, Brahmsa), impresjonistów i ekspresjonistów, a nawet twórców należących do awangardy XX wieku – Ligetiego i Nono.

Z dużą intensywnością artystka uprawiała kameralistykę. Przez wiele lat wraz ze skrzypkiem Mikołajem Czumaszenką i wiolonczelistą Aleksandrem Steinem tworzyła trio fortepianowe; partnerowała znakomitym solistom podczas ich recitali, m.in. skrzypkom – Pinie Carminelli i Henrykowi Szeryngowi, fleciście Aureliuszowi Nicoletowi, oboiście Heinzowi Holligerowi, barytonowi Dietrichowi Fischer-Dieskau i in. Z pianistą Karolem Seemannem tworzyła duet fortepianowy.

Niezależnie od działalności koncertowej, od 1947 do 1979 roku artystka prowadziła klasę fortepianu w Staatliche Hochschule für Musik we Fryburgu Bryzgowijskim, a od 1956 r. także klasy klawesynu i muzyki kameralnej. Była profesorem fortepianu i klawesynu na kursach mistrzowskich w Salzburgu, Japonii, Meksyku i Izraelu.

W 1995 roku Edith Picht-Axenfeld po 58. latach przyjechała do Polski, by wystąpić z recitalem na Międzynarodowym Festiwalu Chopinowskim w Dusznikach. 13 VIII o godzinie 16.00 w Dworku Chopina wykonała Kreisleriana op. 16 Schumanna oraz Balladę F-dur, 4 Mazurki op. 41 i Barkarolę Fis-dur Chopina.

„Całkowitym zaskoczeniem był dla mnie schumannowsko-chopinowski recital niemieckiej pianistki [...] – ponad 80-letniej damy, laureatki VI nagrody Konkursu Chopinowskiego w 1937 roku. Jej Kreisleriana były najoryginalniejszą interpretacją jaką kiedykolwiek dane mi było słyszeć. Już sam huraganowy początek pozwolił stwierdzić, że Florestan pani Picht-Axenfeld żyje raczej w spokojnym świecie i donikąd się nie spieszy [...]. Artystka wyczarowała swój własny świat, własny język, którym włada tak biegle, że tkanka utworu nigdy się nie zrywa. [...] W Balladzie zachwycił dźwięk i zadziwiająco pewna technicznie koda. Mazurki płynęły rytmem własnej narracji, w której element rytmiczny podporządkowywał się harmonicznemu. [...] Piękna też była Barkarola, mistrzowsko zbudowana pod względem napięć, o naturalnej, niezakłóconej frazie i rozkołysanym rytmie.”

Tego samego roku w październiku, pianistka wzięła udział w pracach jury XIII Konkursu Chopinowskiego w Warszawie.

Edith Picht-Axenfeld dokonała wielu nagrań muzyki fortepianowej, klawesynowej i kameralnej dla firm płytowych Deutsche Grammophon, Philips, Erato, Victor-International, Aurophon, Camerata-Tokyo.

Stanisław Dybowski

 

Wg kategorii: