Osoby związane z Chopinem Osoby związane z Chopinem

Lev Oborin

Lev Oborin

Lev Oborin

*11 XI 1907 Moskwa, †5 I 1974 Moskwa

Lew Oborin – laureat I nagrody I Międzynarodowego Konkursu Pianistycznego im. Fryderyka Chopina w Warszawie (1927). Lew Oborin urodził się w rodzinie inteligenckiej. Ojciec był inżynierem transportu kolejowego, matka – wykładowcą na wydziale medycyny Uniwersytetu Moskiewskiego. Początkowe lata życia Lwa Oborina, ze względu na częste zmiany miejsc pracy ojca, przebiegały w Homlu, Witebsku, Orszy, Mińsku i in.

W 1914 roku, gdy rodzina Oborinów osiadła w Moskwie, utalentowanego syna, pragnącego uczyć się gry na jakimś instrumencie, posłano do szkoły muzycznej. Szybki rozwój jego zdolności spowodował jednak, że postanowiono przenieść go do osławionej Szkoły Gniesinych, gdzie chłopcem zajęła się Elena Gniesina. Ponieważ była wychowanką Ferruccia Busoniego, uczyła go nowoczesnego podejścia do fortepianu według metody swojego mistrza. Wkrótce pojawiły się rezultaty.

Równolegle z nauką gry na fortepianie, Oborin uczęszczał na lekcje kompozycji do Aleksandra Grieczaninowa. Również w tej dziedzinie osiągał świetne rezultaty. W ten sposób Elena Gniesina chciała dać Oborinowi alternatywną możliwość rozwijania talentu muzycznego, gdyby z powodu niezbyt silnych rąk, pianistyka nie stała się polem jego głównej działalności.

Wiosną 1921 r. Lew Oborin ukończył Szkołę Gniesinych egzaminem, podczas którego zagrał Preludium i Fugę b-moll Bacha, Impromptu cis-moll Chopina, parafrazę Skowronek Bałakiriewa według pieśni Glinki oraz Koncert a-moll Schumanna.

Tego samego roku (1921) Oborina przyjęto do Konserwatorium Moskiewskiego na dwa fakultety – fortepianu i kompozycji. W klasie fortepianu jego mistrzem został Konstanty Igumnow, w klasie kompozycji – Grigorij Catoire. Po śmierci Catoira naukę kompozycji kontynuował w klasie Mikołaja Miaskowskiego. Dodatkowo uczęszczał na lekcje dyrygentury u Konstantego Saradżewa; brał konsultacje kapelmistrzowskie u Bruno Waltera i Hermanna Abendrotha, bawiących czasem z koncertami w Moskwie. Z czasów studenckich pochodzą jego wielkie przyjaźnie z Dymitrem Kabalewskim, Wissarinem Szebalinem i Dymitrem Szostakowiczem.

Publiczne koncerty Oborin zaczął dawać w okresie konserwatoryjnym. Klasę fortepianu ukończył w 1926 r., otrzymując dyplom z najwyższym wyróżnieniem w postaci wpisania nazwiska złotymi literami na białej płycie marmurowej, wiszącej w westybulu Małej Sali Konserwatorium. Na koncercie dyplomowym wykonał m.in. Sonatę B-dur „für das Hammerklavier” Beethovena oraz III Koncert C-dur Prokofiewa. Rok później uzyskał dyplom w dziedzinie kompozycji. Jesienią 1926 roku sensacyjnie zagrał Koncert C-dur Prokofiewa z wysoko cenioną w Moskwie orkiestrą Persimfans (nazwa skrótowa od słów: pierwyj simfoniczeskij ansambl biez diriżora).

W grudniu 1926 r. pojawił się w Moskwie prospekt I Międzynarodowego Konkursu Pianistycznego im. Fryderyka Chopina w Warszawie. Profesor Igumnow natychmiast pomyślał o swym uczniu Oborinie. Ponieważ Oborin nie dysponował repertuarem określonym przez regulamin Konkursu, w przeciągu miesiąca opanował wszystkie utwory i 14 stycznia 1927 r. w Wielkiej Sali Konserwatorium przedstawił je na koncercie. Niestety nie zdążył jedynie wykonać Koncertu f-moll Chopina z orkiestrą, bo za niespełna tydzień musiał wyruszyć do Warszawy.

Występy Oborina na konkursie warszawskim zakończyły się jego tryumfem – zdobyciem I nagrody. Profesor Stanisław Niewiadomski o zwycięzcy w prasie warszawskiej napisał:

„Pierwsze miejsce wśród kandydatów wczorajszych zajął Lew Oborin [...]. Ogólny rezultat gry stanął na wyżynie [...]. Słuchacza Słowianina podbija Oborin poetyczną, niezmiernie ujmującą prostotą, wysoce uduchowionym pojmowaniem muzyki Chopinowskiej, skromnością i duchową czystością swej sztuki wykonawczej [...]. Całość każdego utworu ma z góry właściwy plan rozumny i zgodny z treścią dzieła i duchem autora. Słowem, stoimy tu już na gruncie prawdziwej sztuki.”

Na temat gry pianisty rosyjskiego swoje refleksje opublikował również sławny poeta i pisarz Jarosław Iwaszkiewicz:

„Oborin ze swym porywającym zapałem, młodzieńczą nierównością, fenomenalną muzykalnością, igraniem z trudnościami technicznymi zdaje się być jakimś fantastycznym muzykiem z opowieści E.T.A. Hoffmanna. Jak szczurołap zaczarował on warszawską publiczność [...], która zdobyła się w stosunku do młodego Rosjanina na salwy histerycznych uniesień [...]. Powodzenie Oborina nabierało coraz ostrzejszych cech psychozy.”

Ponieważ laureata pierwszej nagrody chciano usłyszeć w różnych stronach Polski, odbył on tournée, grając w Warszawie, Łodzi, Krakowie, Lwowie, Poznaniu i Wilnie. Na kilka koncertów zaproszony został także do Niemiec.

Po powrocie do Moskwy, wkrótce ukończył aspiranturę u Konstantego Igumnowa i rozpoczął pracę pedagogiczną (1928) w Konserwatorium Moskiewskim. Do 1945 roku występował wyłącznie na terenie Rosji. W 1935 r. dał pierwszy koncert z Dawidem Ojstrachem, zapoczątkowujący długoletnią współpracę artystyczną; w 1936 r. był pierwszym wykonawcą Koncertu fortepianowego Arama Chaczaturiana. W późniejszych latach wielu kompozytorów współczesnych powierzało mu premiery swych utworów, m.in. Szebalin, Miaskowski, Prokofiew, Szostakowicz i in. W latach 1941-1963, wraz ze skrzypkiem Dawidem Ojstrachem i wiolonczelistą Światosławem Knuszewickim, tworzył trio, które zyskało sławę światową.

Po drugiej wojnie światowej Oborin występował w Polsce (1949, 1950, 1955) i wielu krajach europejskich, Japonii i Stanach Zjednoczonych (1963).

Jako profesor klasy fortepianu, Oborin wychował wielu pianistów, wśród których kariery zrobili: Władimir Aszkenazi, Michaił Woskriesieński, Dmitrij Sacharow, Aleksander Bachczijew i Andriej Egorow.

Oborin był członkiem jury IV i V Międzynarodowego Konkursu Pianistycznego im. Fryderyka Chopina w Warszawie oraz konkursów w Moskwie, Lizbonie, Paryżu, Leeds i Zwickau.

Jego bogata dyskografia zawiera koncerty fortepianowe Bałancziwadze, Beethovena, Mozarta, Rachmaninowa i Chaczaturiana, utwory solowe Beethovena, Borodina, Brahmsa, Glinki, Debussy’ego, Liszta, Prokofiewa, Rachmaninowa, Skriabina, Czajkowskiego, Chopina i Schumanna oraz dzieła kameralne Bacha, Beethovena (wszystkie sonaty skrzypcowe z Dawidem Ojstrachem), Haydna, Griega, Dworzaka, Mendelssohna, Miaskowskiego, Prokofiewa, Ravela, Rimskiego-Korsakowa, Smetany, Taniejewa, Francka, Czajkowskiego i Schuberta.

Stanisław Dybowski

 
Lev Oborin w Youtube:
Oborin Lev Ballade in G minor,

Nagranie z lat 50. XX wieku

Wyświetleń: 2226
12345
08:21
Oborin Lev Koncert fortepianowy f-moll cz. I/1

Nagranie "na żywo" z 1951 roku; dyr. Anosov

Wyświetleń: 2126
12345
07:40
Oborin Lev Koncert fortepianowy f-moll cz. I/2

Nagranie "na żywo" z 1951 roku, dyr. Anosov

Wyświetleń: 592
12345
05:21
Oborin Lev Koncert fortepianowy f-moll cz. II

Nagranie "na żywo" z 1951 roku, dyr. Anosov

Wyświetleń: 594
12345
08:48
Oborin Lev Koncert fortepianowy f-moll cz. III

Nagranie „na żywo” z 1951 roku, dyr. Anosov

Wyświetleń: 395
12345
07:38
Oborin Lev Piano Sonata No. 3 in B minor, cz. I
Wyświetleń: 289
12345
08:30
Oborin Lev Piano Sonata No. 3 in B minor, cz. II
Wyświetleń: 50
12345
02:47
Oborin Lev Piano Sonata No. 3 in B minor, cz. III
Wyświetleń: 65
12345
08:36
Oborin Lev Piano Sonata No. 3 in B minor, cz. IV
Wyświetleń: 131
12345
04:53

Wg kategorii: