Osoby związane z Chopinem Osoby związane z Chopinem

  • Bibliografia
  • Filmografia
  • Biogram
  • Adres
Harry Neuhaus

Harry Neuhaus

Harry Neuhaus

*12 IV 1888 Elisavetgrad, †10 X 1964 Moskwa

Henryk (Heinrich, Harry) Gustawowicz Neuhaus, rosyjski pianista i pedagog. Pochodził z niemiecko-polskiej rodziny pianistów. Naukę muzyki rozpoczął u swego kuzyna, Karola Szymanowskiego, kontynuował u wuja - Feliksa Blumenfelda. 1902 debiutował w Elizawetgradzie, w 1904 roku w Niemczech. Od 1906 studiował w Berlinie u K. H. Bartha i L. Godowskiego, z którym kontynuował studia w latach 1912-14 w Wiedniu. W 1915 uzyskał dyplom w Konserwatorium Petersburskim. Był jednym z najwyżej cenionych pianistów rosyjskich okresu międzywojennego, pierwszym wykonawcą utworów Szymanowskiego, Prokofiewa, Szostakowicza, cenionym beethovenistą i chopinistą. Pozostawił liczne nagrania, szczególnie cenione są utwory Beethovena, Skrabina i Prokofiewa; z utworów Chopina zachowały się Koncert e-moll (1952), Sonata h-moll, Polonez-Fantazja, Rondo op. 16, wybrane mazurki i nokturny.

W 1914 rozpoczął działalność pedagogiczną w Elizawetgradzie, w latach 1916-18 wykładał w Konserwatorium w Tyflisie, w latach 1918-22 Konserwatorium w Kijowie. W latach 1922-64 prowadził klasę fortepianu w Konserwatorium Moskiewskim. Uważany za czołowego pedagoga rosyjskiej szkoły pianistycznej XX w., jego uczniami byli m.in. Ś. Richter, E. Gilels, J. Zak, J. Malinin, R. Bakst, W. Gornostajewa, J. Mogilewski, A. Ginsburg, R. Lupu, W. Krajniew, L. Naumow. Zarówno syn Stanisław N. jak i wnuk S. Bunin zostali sławnymi pianistami.

Był jurorem Konkursu Chopinowskiego w 1937 i 1960. W swej nowatorskiej pedagogice kładł nacisk na przygotowanie mentalne i kulturowe, odrzucał mechaniczne ćwiczenia palcowe; zalecał rozwiązywanie problemów pianistycznych we właściwym im kontekście muztcznym. Podejście pedagogiczne różnicował w zależności od możliwości i temperamentu ucznia. Lekcje u Neuhausa miały zawsze charakter otwarty, zachęcał do obecności innych uczniów, zalecał wspólne muzykowanie i wykonywanie utworów kameralnych. Podstawy swej metody zawarł we wpływowej pracy Sztuka pianistyczna (1958) tłumaczonej na wiele języków.

Wojciech Bońkowski


Bibliografia:

H. Neuhaus, Sztuka pianistyczna, Warszawa 1970.


 

Wg kategorii: