Osoby związane z Chopinem Osoby związane z Chopinem

Tadeusz Ochlewski

Tadeusz Ochlewski

Tadeusz Ochlewski

*22 III 1894 Olszana (Ukraina), †26 I 1975 Warszawa

Skrzypek, kameralista, pedagog, organizator życia muzycznego i wydawca. W latach 1915-17 studiował grę na skrzypcach w Konserwatorium w Petersburgu. Od 1921 do 1925 był studentem klasy skrzypiec i altówki Stanisława Barcewicza w Konserwatorium Warszawskim. W 1929 pogłębiał swoje umiejętności z zakresu interpretacji muzyki dawnej pod kierunkiem Wandy Landowskiej w Paryżu.

W latach 1921-31 pracował w Orkiestrze Opery Warszawskiej zaś od 1925 do 1939 występował w założonym przez siebie zespole kameralnym Trio-Sonata, a w latach 1933-39 w Kwartecie Polskim w składzie: Irena Dubiska (I skrzypce), Tadeusz Ochlewski (II skrzypce), Mieczysław Szaleski (altówka) i Zofia Adamska (wiolonczela).

Od 1927 był pedagogiem w Konserwatorium Warszawskim - w latach 1927-37 uczył gry na skrzypcach, w latach 1933-39 prowadził klasę kameralistyki, a w latach 1935-39 metodyki gry skrzypcowej. Po wojnie, od 1948 do 1950, prowadził klasę altówki w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Krakowie.

Wspólnie z Bronisławem Rutkowskim, Teodorem Zalewskim, Emmą Altberg i Adolfem Chybińskim utworzył w Warszawie Stowarzyszenie Miłośników Dawnej Muzyki Polskiej, które zorganizowano ponad 150 koncertów dla dzieci i młodzieży z udziałem wybitnych solistów oraz chóru i orkiestry kameralnej Stowarzyszenia. W 1934, z inicjatywy Ochlewskiego, Zalewskiego i Rutkowskiego, powstała Organizacja Ruchu Muzycznego, którą Ochlewski kierował do 1939.

Lata II wojny światowej Tadeusz Ochlewski spędził w Warszawie, gdzie brał udział w pracach Tajnego Związku Muzyków, organizował tajne koncerty dla młodzieży szkolnej, w jego mieszkaniu odbywały się tzw. "koncerty twórczości wojennej", występował w kawiarni Bolesława Woytowicza "Salon Sztuki". Po upadku Powstania Warszawskiego zamieszkał w Krakowie.

W 1945 Minister Kultury i Sztuki powierzył mu zadanie utworzenia Polskiego Wydawnictwa Muzycznego, którego funkcję dyrektora pełnił do przejścia na emeryturę (1965).

Za swoją działalność został uhonorowany wieloma nagrodami i odznaczeniami, m.in. w 1936 otrzymał Złoty Krzyż Zasługi, w 1937 - łotewski Krzyż Komandorski Trzech Gwiazd, w 1950 - Nagrodę Związku Kompozytorów Polskich, w 1952 - Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, w 1954 - Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski, w 1958 - Nagrodę miasta Krakowa, w 1959 - Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski, w 1965 - Nagrodę Ministra Kultury i Sztuki.


 

Wg kategorii: