Osoby związane z Chopinem Osoby związane z Chopinem

  • Bibliografia
  • Filmografia
  • Biogram
  • Adres
Simon  Barer

Simon Barer

Simon  Barer

*1 IX 1896 Odessa, †2 IV 1951 Nowy Jork

Simon Barer - był jedenastym z trzynaściorga dzieci urzędnika. Wcześnie stracił oboje rodziców. Studia pianistyczne rozpoczął w Akademii Muzycznej w Odessie. W 1912 wstąpił do Konserwatorium Petersburskiego, gdzie stał się protegowanym Aleksandra Głazunowa i studiował u Anny Jesipowej, a od 1914 u Feliksa Blumenfelda w Kijowie (w klasie m.in. z V. Horowitzem). W 1923 otrzymał nagrodę im. Rubinsteina. Wykładał w Konserwatorium Kijowskim. W 1928 przeniósł się do Rygi, w 1929 osiadł w Berlinie. Międzynarodowy rozgłos zyskał dopiero po koncertach w Londynie w 1934; w 1936 debiutował z powodzeniem w USA, dokąd przeniósł się w 1939. W Ameryce nie odniósł jednak znaczącego sukcesu. Zmarł na wylew krwi do mózgu w czasie występu w Carnegie Hall, wykonując Koncert a-moll Griega.

Przez wiele lat po śmierci Barer pozostawał pianistą niemal nie znanym szerszej publiczności. Sytuację zmieniła dopiero publikacja w roku 1990 pięciu płyt CD przez angielską firmę Appian Publications & Recordings. Ukazały one Barera jako jednego z tytanów pianistyki XX wieku, o fenomenalnej technice i swobodzie poetyckiej. Masywnym brzmieniem i mistrzowską artykulacją gra Barera zbliża się do stylu Rachmaninowa i Horowitza. Słynął z niezwykle szybkich temp i sprawności palcowej.

Oficjalne nagrania Barera ograniczają się do 4 utworów dla Odeonu (1929), m.in. Gnomenreigen Liszta, oraz kilku sesji nagraniowych dla HMV (1949-51), w czasie których zarejestrował m.in. Funérailles i mistrzowską Rapsodię hiszpańską Liszta oraz drobniejsze utwory. Dopiero firma APR opublikowała serię koncertów w Carnegie Hall z lat 1946-49, nagranych prywatnie przez syna pianisty Borysa. Znajdziemy tu m.in. Fantazję chromatyczną Bacha, sonaty op. 90 i 110 Beethovena, Karnawał Schumanna, Koncert Es-dur i liczne utwory solowe Liszta, Isłamej Bałakiriewa. Szczególną wartość ma nagranie Sonaty h-moll Liszta, porównywane z klasyczną interpretacją Horowitza z 1932. Zachowało się także pirackie nagranie Koncertu c-moll Rachmaninowa z 1942.

Z utworów Chopina Barer pozostawił Andante spianato i Poloneza Es-dur op. 22, Balladę g-moll, Nokturn Des-dur op. 27 nr 2, Fantazję f-moll, Walc As-dur op. 42 (dwa nagrania), etiudy op. 10 nr 4, 5 i 8, Impromptu As-dur op. 29, Scherzo cis-moll op. 39. Szczególnie ten ostatni utwór jest reprezentatywny dla jego stylu. Dominuje w nim lekka, perlista artykulacja, a liryczne skupienie przeważa nad momentami dramatycznymi. Obficie używane jest rubato, natomiast oszczędnie - pedał.

Wojciech Bońkowski wrzesień 2006

Dyskografia:
Niemal kompletne nagrania Barera wznowiła firma APR: http://www.aprrecordings.co.uk/currentcat.html#simonbarere. Pojedyncze nagrania dostępne są tylko na płytach LP firmy Remington lub w kopiach pirackich.

 

Wg kategorii: