Instytucje związane z Chopinem Instytucje związane z Chopinem

  • Bibliografia
  • Filmografia
  • Biogram
  • Adres
Brandus et Cie

Brandus et Cie

Brandus et Cie, oficyna wydawnicza założona w 1846 roku w Paryżu przez Louisa Brandusa (1816-87) poprzez zakup firmy M. Schlesingera. Działalność prowadziła pod adresami rue Richelieu 97, 87, 103. W 1850 przejęła wydawnictwo Troupenas. W 1854 wspólnikiem Brandusa zostal S.-F. Dufour, a firmę przemianowano na G. Brandus, Dufour et Cie, w 1858 na G. Brandus & S. Dufour, w 1872 na G. Brandus et Cie. W 1887 kierownictwo przejął Ph. Maquet, prowadzący firmę pod własnym nazwiskiem. W 1899 oficynę przejęła firma C. Joubert (działała do 1971).

Łącznie wydawnictwo Brandusa opublikowało ok. 5,4 tysięcy druków (numerację przejęto z firmy M. Schlesinger, biegła ona od nr. 4293 do 13167). Do najważniejszych edycji firmy należały pierwodruki oper Meyerbeera (m.in. Proroka i Afrykanki), Halévy'ego, Offenbacha, utworów Berlioza (m.in. Harolda w Italii, Te Deum i Roméo et Juliette), Liszta, Vieuxtempsa. Kontynuowała także publikację założonego przez M. Schlesingera tygodnika "Revue et Gazette Musicale" (do 1880).

Po przejęciu oficyny M. Schlesingera firma przejęła prawa wydawnicze oraz płyty do większości opublikowanych wcześniej utworów Chopina. W latach 1846-47 opublikowano pierwodruki ostatnich utworów Chopina: Mazurków op. 59, Barkaroli op. 60, Poloneza-Fantazji op. 61, Nokturnów op. 62, Mazurków op. 63, Walców op. 64, Sonaty op. 65.

W 1846 Brandus wykupił od A. Catelina prawa do Preludiów op. 28. Po śmierci Chopina Brandus wydał na nowo pojedyncze utwory (Mazurki op. 7, Walc op. 34 nr 2, Mazurek WN42b). W 1859 roku opublikowano edycję dzieł wszystkich Chopina pt. Édition originale. Oeuvres Complètes pour le piano de F. Ch. Seule édition authentique sans changements ni additions, publiée d'après les épreuves corrigées par l'auteur lui-même (kolejne dodruki wydawano z różnymi kartami tytułowymi do 1877), obejmującą wszystkie utwory opublikowane za życia Chopina z wyjątkiem op. 4, 12 oraz prawdopodobnie 12 i 25; drukowana była częściowo z oryginalnych płyt pierwodruków z oryginalnymi numerami wydawniczymi (z wyjątkiem na nowo sztychowanych op. 5, 18, 19, 42, 57, 58).

Wojciech Bońkowski


Bibliografia

A. Devriès, La maison Brandus, "Revue de Musicologie" LXXII (1984).

 


 

Wydawnictwo opublikowało następujące pierwodruki dzieł Chopina:

Barkarola Fis-dur op. 60 (1846), nr wydawniczy: B et CIE. 4609
Polonez-fantazja As-dur op. 61 (1846), nr wydawniczy: B. et CIE. 4610
Nokturny op. 62 (1846), nr wydawniczy: B. et CIE. 4611
Mazurki op. 63 (1847), nr wydawniczy: B. et CIE. 4742
Walc Des-dur op. 64 nr 1 (1847), nr wydawniczy: B. et CIE. 4743.(1)
Walc cis-moll op. 64 nr 2 (1847), nr wydawniczy: B. et CIE. 4743.(2)
Walc As-dur op. 64 nr 3 (1847), nr wydawniczy: B. et CIE. 4743. (3)
Sonata g-moll na fortepian i wiolonczelę op. 65 (1847), nr wydawniczy: B. et CIE. 4744

Wg kategorii: