Instytucje związane z Chopinem Instytucje związane z Chopinem

  • Bibliografia
  • Filmografia
  • Biogram
  • Adres
M. Schlesinger

M. Schlesinger

Schlesinger M., oficyna wydawnicza założona w 1821 roku w Paryżu przez Maurice'a Schlesingera (własc. Moritza Adolpha, 1798-1871), syna A. M. Schlesingera, założyciela firmy Schlesinger w Berlinie. Maurice Schlesinger pracował w firmie ojca, następnie 1816-21 w składzie księgarskim Bossange. W latach 1824-46 firma funkcjonowała pod adresem rue Richelieu 97. W 1834 przejęła część praw firmy Pleyel. W 1846 wykupiona przez firmę Brandus. Opublikowała łącznie ok. 4,5 tys. pozycji (o ciągłej numeracji płyt umożliwiającej precyzyjne datowanie). Pierwotnie wydawała głównie opery w postaci pełnych partytur i wyciągów fortepianowych, m.in. opery Mozarta, pierwodruki utworów Meyerbeera, Halévy'ego, Adama i Donizettiego; od 1822 także pierwodruki utworów instrumentalnych Beethovena, Mendelssohna, Chopina, Liszta i Berlioza, a także edycje dzieł zebranych Hummla, Moschelesa i Webera. Od 1834 publikowała tygodnik "Gazette Musicale de Paris" (od 1835 "Revue et Gazette Musicale"), najważniejszy francuski periodyk muzyczny swego czasu, promujący najnowszą muzykę niemiecką i idee romantyczne we Francji; wśród jego autorów byli Berlioz, Liszt, Schumann, Wagner, G. Sand i Balzac (ukazywał się do 1880).

W latach 1833-44 M. Schlesinger opublikował pierwodruki 43 utworów Chopina (opp. 1-34 i 44-56 z wyjątkiem op. 3-5, 16, 17, 19, 28); poza okresem 1840-41 (pierwodruki opubl. przez Troupenasa) Schlesinger był głównym wydawcą Chopina we Francji. Pierwodruki Schlesingera mają szczególny charakter źródłowy z uwagi na dokonanie przez Chopina korekt wydruków próbnych, mogą zatem być uważane za źródła w największym stopniu przekazujące "wersję ostatniej ręki" (edycje niemieckie tych samych utworów dokonywane były na podstawie osobnego rękopisu i w zasadzie nie podlegały korekcie autorskiej). Pomimo tego liczne dzieła ukazały się - zapewne z inicjatywy Chopina - w nowych nakładach z korektą tekstu (opp. 9, 10, 13, 18, 21, 23, 25, 26, 44, 46-49, 52, 54-56), niekiedy na nowo sztychowanych (opp. 45, 50 nr 1, Méthode des méthodes). Stosunki Chopina z samym M. Schlesingerem były napięte; Chopin skarżył się na niskie honoraria i nieustępliwość Schlesingera w interesach, czyniąc częste aluzje do jego żydostwa ("Schlesinger ciągle mnie szwabił: dosyć na mnie zarobił i nowego zarobku nie odmówi, tylko z nim grzecznie, bo Żyd chce za coś uchodzić", list z 12 XII 1839); zwracał mu uwagę z przekąsem na błędy w druku (22 VII 1843).  Chopin nie należał zresztą do wyjątków, niewybrednymi epitetami obdarzyli Schlesingera także m.in. Heller i Liszt. Schlesinger prowadził także liczne procesy z kompozytorami i innymi wydawcami (Escudier, Troupenas, Rossini) dotyczące praw wydawniczych i rzekomych oszczerstw. Pod wpływem I. Pleyela w 1840 Chopin zdecydował się zerwać stosunki ze Schlesingerem i przejść do wydawnictwa Troupenas. W istocie jednak cenił Schlesingera i zdawał sobie sprawę, że to jemu zawdzięczał swą pozycję na francuskim rynku.

Wojciech Bońkowski


Bibliografia

A. Randier-Glenisson, M. Schlesinger, éditeur de musique et fondateur de la ‘Gazette Musicale de Paris', 1834-1846, „Fontes Artis Musicae" XXXVIII (1991).

 

Wydawnictwo opublikowało następujące pierwodruki dzieł Chopina:

Nokturny op. 9 (1833), nr wydawniczy: M. S. 1287
Wariacje B-dur na temat "La ci darem la mano" op. 2 (1833), nr wydawniczy: M. S. 1312
Mazurki op. 6 (1833), nr wydawniczy: M. S. 1341
Mazurki op. 7 (1833), nr wydawniczy: M. S. 1342
Trio g-moll op. 8 (1833), nr wydawniczy: M. S. 1344
Grand duo concertant E-dur na temat z opery "Robert Diabeł" Meyerbeera op. 16 A (1833), nr wydawniczy: M. S. 1376
Etiudy op. 10 (1833), nr wydawniczy: M. S. 1399
Koncert fortepianowy e-moll op. 11 (1833), nr wydawniczy: M. S. 1409
Wariacje B-dur op. 12 (1833), nr wydawniczy: M. S. 1499
Nokturny op. 15 (1833), nr wydawniczy: M. S. 1529
Fantazja A-dur na tematy polskie op. 13 (1834), nr wydawniczy: M. S. 1574
Rondo a la Krakowiak F-dur op. 14 (1834), nr wydawniczy: M. S. 1586
Walc Es-dur op. 18 (1834), nr wydawniczy: M. S. 1599
Scherzo h-moll op. 20 (1835), nr wydawniczy: M. S. 1832
Mazurki op. 24 (1836), nr wydawniczy: M. S. 1070
Nokturny op. 27 (1836), nr wydawniczy: M. S. 1535
Andante spianato i Wielki Polonez Es-dur op. 22 (1836), nr wydawniczy: M. S. 1926
Ballada g-moll op. 23 (1836), nr wydawniczy: M. S. 1928
Polonezy op. 26 (1836), nr wydawniczy: M. S. 1929
Koncert fortepianowy f-moll op. 21 (1836), nr wydawniczy: M. S. 1940
Rondo c-moll op. 1 (1836), nr wydawniczy: M. S. 1986
Etiudy op. 25 (1837), nr wydawniczy: M. S. 2427
Impromptu As-dur op. 29 (1837), nr wydawniczy: M. S. 2467
Mazurki op. 30 (1837), nr wydawniczy: M. S. 2489
Scherzo b-moll op. 31 (1837), nr wydawniczy: M. S. 2494
Nokturny op. 32 (1837), nr wydawniczy: M. S. 2500
Mazurki op. 33 (1838), nr wydawniczy: M. S. 2714
Walc As-dur op. 34 nr 1 (1838), nr wydawniczy: M. S. 2715. 1
Walc a-moll op. 34 nr 2 (1838), nr wydawniczy: M. S. 2716. 2
Walc F-dur op. 34 nr 3 (1838), nr wydawniczy: M. S. 2717. 3.
Etiudy z Methode des Methodes (1840)
Polonez fis-moll op. 44 (1841), nr wydawniczy: M. S. 3477
Allegro de concert A-dur op. 46 (1841), nr wydawniczy: M. S. 3481
Ballada As-dur op. 47 (1841), nr wydawniczy: M. S. 3486
Nokturn c-moll op. 48 nr 1 (1841), nr wydawniczy: M. S. 3487
Nokturn fis-moll op. 48 nr 2 (1841), nr wydawniczy: M. S. 3488
Fantazja f-moll op. 49 (1841), nr wydawniczy: M. S. 3489.
Preludium cis-moll op. 45 (1841)
Mazurki op. 50 (1842), nr wydawniczy: M. S. 3692
Impromptu Ges-dur op. 51 (1843), nr wydawniczy: M. S. 3847
Ballada f-moll op. 52 (1843), nr wydawniczy: M. S. 3957
Polonez As-dur op. 53 (1843), nr wydawniczy: M. S. 3958
Scherzo E-dur op. 54 (1843), nr wydawniczy: M. S. 3959
Nokturny op. 55 (1844), nr wydawniczy: M. S. 4084
Mazurki op. 56 (1844), nr wydawniczy: M. S. 4085
Mazurki op. 59 (1846), nr wydawniczy: M.S. 4292

Wg kategorii: