Instytucje związane z Chopinem Instytucje związane z Chopinem

Bodleian Library

Bodleian Library

Historia i zakres kolekcji muzycznej.

Początki.

Od chwili otwarcia w 1602 aż do końca XVIII wieku biblioteka Bodleian posiadała stosunkowo niewiele pozycji muzycznych. Choć zgodnie z warunkami umowy Sir Thomasa Bodley'a z Stationer's Company z roku 1610, miała być zaopatrywana w dzieła o muzyce, nie otrzymała niemal żadnych drukowanych książek. Znajdujący się w posiadaniu Biblioteki egzemplarz "Parthenii" (1613), odnotowany już w 1620 w drukowanym katalogu, stanowi rzadki wyjątek.

Jednakże, w szybko powiększających się w XVII i XVIII wieku zbiorach znalazło się wiele średniowiecznych ksiąg liturgicznych i manuskryptów traktatów o muzyce i to one właśnie przyciągały uczonych takich jak Charles Burney i Sir John Hawkins, którzy korzystali ze zbiorów bibliotecznych w swych pracach nad historią muzyki.

Materiały muzyczne z XV do XVIII wieku uniwersytet przechowywał w Zbiorach Szkoły Muzycznej. Oprócz „Forrest-Heather partbooks" z połowy XVI wieku, biblioteka ta posiadała bogaty zbiór madrygałów, siedemnastowiecznej angielskiej muzyki kameralnej, siedemnastowiecznej włoskiej drukowanej muzyki instrumentalnej i kompletny zbiór od dworskich Williama Boyce'a. Kolekcja została przeniesiona do Biblioteki Bodleian w 1885.

Wczesne darowizny i nabytki

Od 1780 muzyczna kolekcja własna Biblioteki Bodleian zaczęła się znacząco powiększać , wraz z regularnym napływem brytyjskich drukowanych materiałów muzycznych mających charakter legalnego depozytu. Dzieje się tak aż do dnia dzisiejszego. Jednakże dopiero w XX wieku udało się doprowadzić do stałego zaopatrywania biblioteki w aktualne brytyjskie publikacje muzyczne. To, że Biblioteka mimo wszystko posiada obszerne zbiory brytyjskich publikacji muzycznych z XVI wieku i późniejszych, zawdzięcza ona nie tyle zakupom pojedynczych egzemplarzy dokonywanych w celu „uzupełnienia luk" (choć była to, i jest nadal, część jej polityki), ile temu, iż miała szczęście przez wiele wieków przyciągać darczyńców znacznych zbiorów materiałów antykwarycznych. Nawet zbiory pierwotnie nie związane z muzyką (jak te Anthony'ego Wooda, Francisa Douce'a i Edmunda Molone'a) często zawierały niezwykle ciekawe eksponaty muzyczne.

Pierwsza ważna czysto muzyczna kolekcja pojawiła się w 1801 wraz z zapisem Osborne'a Wighta, Profesora New College, który podarował Bibliotece wszelkie rękopisy i drukowane nuty ze swojej biblioteki, którymi była zainteresowana. Wybrano więc między innymi obszerną kolekcję XVII i XVIII-wiecznej muzyki angielskiej, w tym autografy Purcella, Greene'a i Boyce'a, a także XVIII-wieczne drukowane wydania Haendla i inne.

Przez resztę XIX wieku do zbiorów muzycznych włączono stosunkowo niewiele materiałów nie chronionych prawem autorskim. W okresie tym udało się jednakże pozyskać dwa z jej najsłynniejszych manuskryptów, MS. Canonici misc. 213, z utworami Dufay'a i innych, który pojawił się w 1 817 jako część kolekcji Canonici, oraz tak zwane księgi głosowe Sadlera (MSS.Mus. E. 1-5) zakupione w 1885.

Wiek XX i później

Chociaż w XIX wieku nabywano czasem wartościowe nowości zagraniczne z dziedziny muzyki, nie czyniono jednak żadnych starań, by zakupić zagraniczne publikacje muzyczne, zatem nawet zgromadzone w zbiorach dzieła Bacha czy Mozarta nie zostały pozyskane dla biblioteki w okresie ich publikacji. Dopiero w drugiej połowie XX wieku poważnie zajęto się gromadzeniem zbiorów zagranicznych, i poprzez stałe zakupy antykwarycznych i bieżących materiałów powstała niezwykle urozmaicona kolekcja badawcza, zawierająca 500 000 egzemplarzy drukowanych nut i 60 000 książek.

Biblioteka posiada jedynie niewielki zbiór nagrań muzycznych, w większości otrzymanych jako dodatek do książek; główna kolekcja nagrań muzycznych Uniwersytetu znajduje się w Bibliotece Wydziału Muzycznego. W ostatnich latach dział muzyczny powiększył także swe zbiory o programy koncertowe i operowe nie tylko z Oxfordu, ale również z Londynu i innych ośrodków życia kulturalnego od połowy XIX wieku, uzupełniając materiały Kolekcji Drukowanych Efemeryd i tworząc największą taką kolekcję w Zjednoczonym Królestwie poza Londynem.

Od lat 1920-tych Bodleian zachęcała darczyńców do ofiarowywania manuskryptów brytyjskich kompozytorów z XIX i XX wieku, szczególnie tych związanych z Oxfordem. W ten sposób zgromadzono pokaźne kolekcje rękopisów Huberta Pary'ego, Basila Harwooda, Percy'ego Sherwooda, George'a Butterwortha, Ernesta Farrara, Gerarda Finzi'ego, Robina Milorda, Ernesta Walkera, Alfreda Hale'ego, Howarda Fergusona, Bruce'a Montgomery'ego i Cliftona Markera, jak również pojedyncze rękopisy Baxa, Legara, Holsta, Howellsa, Vaughana Williama, Walona, Maxwella Davisa i innych.

Od 1970 Biblioteka miała również wyjątkowe szczęście pozyskania pięciu wielkich kolekcji muzycznych. Ogromna kolekcja Hardinga, otrzymana z Chicago w 1975, imponująco podbudowała znaczne już zasoby Biblioteki w dziedzinie angielskiej muzyki świeckiej i angielskich oraz zagranicznych partytur operowych, a także uczyniła ją głównym posiadaczem zbioru pieśni amerykańskich po tej stronie Atlantyku.

Kolekcja M. Denek poświęcona Mendelssohnowi, zgromadzona głównie dzięki darowiznom bezpośrednio lub pośrednio przekazanym przez potomków kompozytora, sprawiła, że Bodleian stała się jednym z dwóch najważniejszych ośrodków badawczych twórczości Mendelssohna. W jej skład wchodzi bogaty zbiór autografów, listów, szkicowników i innych osobistych przedmiotów, jak również znaczna część prywatnej biblioteki kompozytora. Dzięki szczodrej pomocy Heritage Lottery Fund, Biblioteka mogła w 2002 roku dodać do swej kolekcji ostatni autograf partytury uwertury Hybrydy.

Słynne zbiory biblioteki muzycznej St. Michael's College w Tenbury znalazły się w Bibliotece w 1985 roku. Kolekcja wzbogaciła zasoby Bodleian o ponad tysiąc manuskryptów muzycznych, 600 drukowanych rozpraw naukowych i 5 500 egzemplarzy drukowanych nut z okresu od XV do XIX wieku, w tym słynną "Batten Organ Book" i należącą do samego Haendla partyturę Mesjasza. Jej nabycie umożliwiło zachowanie tej wyjątkowej kolekcji w stanie nienaruszonym (tylko drukowane pozycje, których duplikaty znajdowały się już w kolekcjach Bodleian, nie zostały włączone do kolekcji) i uczyniło ją zawsze dostępną dla przyszłych pokoleń naukowców.

W 1998 Biblioteka Bodleian otrzymała darowiznę w postaci 2 200 wydań nutowych i 200 książek od biblioteki Alana Tysona. Skoncentrowana na muzyce Klasyków Wiedeńskich i obfitująca w pierwsze wydania Haydna, Mozarta, Beethovena, Schuberta i innych, powiększyła zbiory Bodleian o ten niezwykły materiał.

Całkiem niedawno, w 2006 roku, zbiory mozartowskie wzbogaciły się ogromnie dzięki nabyciu, w zamian za podatek spadkowy, 87 pierwszych i wczesnych wydań z kolekcji dawnego antykwariusza muzycznego Albi Rosentala.


 

Rękopisy przechowywane w bibliotece:

Ballada f-moll op. 52; Autograf niekompletny, edycyjny
Mazurek As-dur op. 59 nr 2; Autograf-podarunek

Wg kategorii:

 
Galeria fotografii »
 
mini