filmografia filmografia

Ostatnia podróż

Rok powstania: 1999

produkcja:
TVP Polska

scenariusz:
Wituski Mariusz

reżyseria:
Malinowski Mariusz


obsada filmu/uczestnicy programu:
Niemirski Andrzej (Fryderyk Chopin), Socha Bolesław, Sawoiusz Jan, Rumiński Jan, Kocoń Zygmunt, Jelonek Jarosław, Grabowski Paweł, Federowski Tadeusz, Dolewski Paweł Maria, Barcikowski Zygmunt, Wosińska Monika, Świerczewska Monika, Polakiewicz Jolanta, Piskorska Renata, Mosur Sonia, Masalska Jolanta, Keźwulska Danuta, Domańska Dagmara, Skarżanka Katarzyna, Bauman Adam (Cyprian Kamil Norwid), Precigs Andrzej (Eugene Delacroix), Szczepański Marian

scenografia:
Wituski Mariusz

kierownictwo produkcji:
Krawczak Piotr

producent wykonawczy:

zdjęcia:
Mierosławski Jacek

kostiumy:
Piotrowska Małgorzata, Kuligowska Mira

charakteryzacja:
Małecka Elena

montaż:
Stykowski Piotr

dźwięk:
Jankowski Andrzej

muzyka/kompozytor:
Mozart Wolfgang Amadeus, Chopin Fryderyk, Pergolesi Giovanni Battista

wykonawcy - OSOBY:
Van Hoch Martijn, Oldenburg Fred, Moreira Arthur, Bar Alvin, van de Laar Frank, Groot Cor de



Dane techniczne: czas: 40'

Źródło informacji: Baza danych Biblioteki i Ośrodka Informacji Filmowej Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej im. Leona Schillera w Łodzi



Fabularyzowany dokument opowiadający o ostatniej podróży Fryderyka Chopina do Londynu i Szkocji w 1848 roku. Dzięki bogatej ikonografii i inscenizacjom udało się odtworzyć klimat epoki, atmosferę ostatnich miesięcy życia wielkiego kompozytora. Komentarz filmu stanowią fragmenty jego pamiętników, a ścieżkę dźwiękową wypełniły fragmenty utworów Chopina, a także Belliniego i Haendla. W Londynie, dokąd przybył w kwietniu 1848 r., kompozytor zamieszkał w jednej z najpiękniejszych dzielnic, przy Bentick Street.W swoim apartamencie miał do dyspozycji aż trzy fortepiany. Mimo postępującej choroby prowadził dość ożywione życie towarzyskie: odwiedzał swych arystokratycznych przyjaciół i uczniów, u których dawał recitale, bywał w operze, poznał wielu pisarzy, m.in. Charlesa Dickensa, został nawet przedstawiony królowej Wiktorii. Choć serdecznie przyjmowany, Chopin czuł się w Anglii trochę obco: przeszkadzała mu nieznajomość języka, a mieszkańcy dziwili nazbyt odmienną mentalnością, brakiem spontaniczności. Cierpiącemu na gruźlicę artyście nie służył też wilgotny, chłodny klimat. Zachwyciła go jednak Szkocja: zarówno Edynburg, jak i dzika przyroda szkockich gór. Częste zmiany miejsc, dokuczliwa samotność, a przede wszystkim choroba nie sprzyjały pracy: Chopin nie komponował, narzekał w listach na brak pomysłów i dziękował Bogu, że nikt go do tworzenia nie zmusza. Zresztą, coraz częściej cierpienie nie pozwalało mu zainteresować się czymkolwiek, skupić nad jakąś czynnością. Pod koniec listopada Chopin opuścił Anglię i wrócił do Paryża już na zawsze. Zmarł 17 października 1849 r. w mieszkaniu przy Placu Vendome, otoczony krewnymi i licznymi przyjaciółmi. [www.tvp.com.pl]