KOMPOZYCJE kompozycje

Lento con gran espressione cis-moll incypit

Gatunek: Inne

Tonacja: cis-moll

Opus lub numer Wydania Narodowego: [op. posth.]

Data powstania: 1830

Wg Paderewskiego: XVIII (pt. Nokturn)

Wg Turło: 127

Obsada: fortepian

Utwór dedykowany:

Ludwika Jędrzejewiczowa

 

Pośród utworów przez Chopina nie wydanych znajduje się miniatura, którą siostrze Ludwice wysłał z Wiednia jeszcze w roku 1830. Musiała powstać prawdopodobnie tuż po przyjeździe do Wiednia, jeszcze przed otrzymaniem przez Chopina wiadomości o wybuchu Powstania Listopadowego. Wydaje się bowiem być owocem chwili szczęśliwej i w dorobku kompozytorskiego Chopina jest kompozycją unikalną. Po pierwsze: łączy nastrój czuły z akcentami humoru, po drugie zaś: cytuje utwory własne kompozytora, a to dla Chopina rzadkość.

Chodzi o nokturn, który wypłynął na światło dzienne dopiero w roku 1875, dzięki Marcelemu Antoniemu Szulcowi, który wydał go w Poznaniu u Leitgebera jako Adagio. Nokturn ten otrzymywał następnie różne tytuły. Ludwika Jędrzejewiczowa w swym spisie nie wydanych kompozycji Chopina zanotowała utwór jako „Lento w rodzaju nokturnu” i opatrzyła dopiskiem: „posłane mi z Wiednia”. „Posłane” z dedykacją: „siostrze Ludwice – dla wprawy, zanim się zabierze do mego drugiego Koncertu”.

Obecnie Adagio znane jest pod tytułem Lento con gran espressione  i zaliczane raz do nokturnów, innym razem do liryków ulotnych. Ma kształt formy repryzowej. Charakter nokturnu panuje w częściach skrajnych. Środek wypełniają dowcipne, żartobliwe autocytaty: z Koncertu f–moll (z jego pierwszej i ostatniej części) oraz z pieśni Życzenie.

Autor: Mieczysław Tomaszewski
Cykl audycji "Fryderyka Chopina Dzieła Wszystkie"
Polskie Radio II


 
Opus

The Real Chopin »

Janusz Olejniczak

Lento con gran espressione cis-moll [op. posth.]
 
Galeria »
 
mini mini