Gatunek: Nokturn
Tonacja: Des-dur
Opus lub numer Wydania Narodowego: op. 27 nr 2
Data powstania: 1833-1836
Wg Paderewskiego: VII/8
Wg Turło: 115
Obsada: fortepian
Nokturn Des–dur, drugi z pary połączonej w opus 27, nazwać można idealną wprost konkretyzacją nokturnu odmiany romansowej. W przekonaniu monografistów nic doskonalszego w tym rodzaju nie udało się Chopinowi stworzyć. Z każdej strony padają słowa najwyższe. Hugo Leichtentritt kantylenę, która otwiera utwór, nazywa „poruszająco piękną”. Ten inicjalny, a zarazem główny temat nokturnu, wypowiadany dolce – zawsze głosem samotnym (solowym) - ma swoje dopełnienie, wyrażane espressivo, zawsze w tercjach i sekstach, brzmiących namiętnie (appassionato) i dźwięcznie. Króluje jednak temat inicjalny, ulegający kolejnym przeistoczeniom. Ostatnie z nich zapiera dech.
André Gide, który pozostawił zadziwiająco trafny zbiór myśli nazwany Notatkami o Chopinie, z niezwykłą intuicją uchwycił w słowach rodzaj muzyki Nokturnu Des–dur. Na jednej ze stron notatnika zanotował: „Chopin grał tak, jakby wciąż jeszcze czegoś szukał, jakby jeszcze tworzył i odkrywał myśl swoją stopniowo”. Pisarz ostrzega: „To urocze wahanie, to coś niespodziewanego i pełnego zachwytu nie będzie możliwe, jeżeli utwór podany nam zostanie przez pianistę jako całość skończona, (...), obiektywna – a nie tak jakbyśmy byli świadkami jego stopniowego tworzenia...”
Autor: Mieczysław Tomaszewski
Cykl audycji "Fryderyka Chopina Dzieła Wszystkie"
Polskie Radio II
