KOMPOZYCJE kompozycje

Walc cis-moll incypit

Gatunek: Walc

Tonacja: cis-moll

Opus lub numer Wydania Narodowego: op. 64 nr 2

Data powstania: 1846-1847 (1840?)

Wg Paderewskiego: IX/7

Wg Turło: 213

Obsada: fortepian

Utwór dedykowany:

Charlotte de Rothschild

 

Dedykantką drugiego z walców, wydanych jako opus 64, była inna królowa paryskich salonów, baronowa Charlotta Rotschild, żona słynnego bankiera i mecenasa sztuki, Nathaniela. Cztery lata wcześniej otrzymała dar królewski: dedykację Ballady f–moll. Walc cis–moll – w swej kategorii – jest również arcydziełem. Arcydziełem poetyczności wyrażonym w sposób zwięzły, esencjonalny.

Walc ma kształt trzyczęściowej choreicznej miniatury, jest tańcem z triem. Niezapomniany temat inicjalny niesie w sobie dźwięczność, słodycz, melancholię. Małą antologię zestawić by można z określeń, jakimi starano się oddać jego nieuchwytną aurę. Jamesa Hunekera poniosła chyba egzaltacja: usłyszał w tej kantylenie aż „ból liryczny doprowadzony do szału”. Melodii tria kazał Chopin zabrzmieć nieco wolniej i w tonacji Des–dur, jak to nieraz lubił robić, zmieniając ton i barwę poprzez tzw. przemianę enharmoniczną. Szczyt kondensacji: wzlot cichego uniesienia dokonany zostaje na przestrzeni parunastu zaledwie taktów. Prostotę formy wzbogacił Chopin w sposób dotąd nie stosowany: po zabrzmieniu każdego z tematów, obu – co do swego charakteru – lirycznych i kantabilnych, puścił w ruch zwiewne i eteryczne moto perpetuo ritornelu.

Wzór walca typu mélancolique, który w drugiej połowie wieku stanie się walcem triste, znaleźć można w Walcu a–moll, drugim z opus 34. Walc cis–moll przyniósł muzykę jeszcze subtelniejszą, jeszcze bardziej uwewnętrznioną: jej ton liryczny jest nacechowany niepowtarzalną odmianą intymności.

Autor: Mieczysław Tomaszewski
Cykl audycji "Fryderyka Chopina Dzieła Wszystkie"
Polskie Radio II


 
Opus

The Real Chopin »

Janusz Olejniczak

Walc cis-moll op. 64 nr 2
 
Galeria »
 
mini mini