KOMPOZYCJE kompozycje

Mazurek As-dur incypit

Gatunek: Mazurek

Tonacja: As-dur

Opus lub numer Wydania Narodowego: op. 59 nr 2

Data powstania: 1845

Wg Paderewskiego: X/37

Wg Turło: 87

Obsada: fortepian

Utwór dedykowany:

Cécile Mendelssohn-Bartholdy

 

Drugi z Mazurków op. 59, As–dur, przynosi muzykę równie niezapomnianą, wyrażoną poprzez kształt pozornie dziwnie prosty, w gruncie rzeczy dość kunsztowny. Z pozoru chodzi tu o zwyczajny taniec z triem i z kodą, zbudowany jedynie z dwu skontrastowanych ze sobą tematów. Lecz temat inicjalny na naszych oczach wraz z przebiegiem narracji przeobraża się tak, jak to bywa w balladzie. Został nacechowany pewną dozą godności i obdarzony emocją z trudem tylko powstrzymywaną. Charakter ten – w całej swej pełni – objawi się jednak dopiero w wystąpieniach dalszych. Po raz pierwszy – zabrzmi łagodnie, dolce i skromnie. Choć owa godność – wyrażana poprzez synkopy i rytmy powstrzymywane – już daje znać o swej obecności. W wystąpieniu następnym melodia mazura zostaje wzmocniona i udźwięczniona przez seksty i tercje. Wreszcie – jeszcze nie raz – powróci przerzucana na moment w rejestr wiolonczelowy fortepianu, by za chwilę wyrwać się znowu w stronę brzmień wysokich i pełnych. Zaś między tym wszystkim pojawia się muzyka o charakterze dawnego tria: wyrażona mezza voce, powtarzająca jedną i tę samą, wzlatującą ku niebu frazę. W zadziwienie nad kunsztownością harmoniczną wprawia parę taktów poprzedzających (epilogującą) kodę Mazurka, wypełnionych „sekwencyjnym” powtarzaniem jednego motywu na różnych stopniach schromatyzowanej skali.

Z Mazurkiem As–dur wiąże się pewna „romantyczna” historia. W końcu roku 1844 otrzymał Chopin krótki list od Feliksa Mendelssohna. W pierwszych latach paryskich obaj, wraz z Lisztem, Hillerem, BerliozemBellinim – współtworzyli formację muzyczną nazwaną „ruchem romantycznym”. Później twórca muzyki do Snu Nocy Letniej Paryż opuścił i spotykali się już tylko sporadycznie. Mendelssohn pisał: „Mój Drogi Chopinie, chciałbym prosić Pana o pewną grzeczność. Czy byłby Pan łaskaw napisać kilka taktów muzyki, dla mojej żony Cecylii? Gdy spotkaliśmy się po raz ostatni, we Frankfurcie, byłem wówczas zaręczony; od owego czasu, za każdym razem, gdy chcę mej żonie zrobić szczególną przyjemność, muszę jej zagrać coś z Pana muzyki...” Chopin, wprawdzie z opóźnieniem, ale prośbę spełnił. „Mój Drogi – odpowiadał Mendelssohnowi – Przy odrobinie dobrej woli proszę sobie wyobrazić, że piszę ten list natychmiast po otrzymaniu poczty od Pana... Jeżeli kartka załączona przy liście nie jest zbyt pomięta – i będzie po temu stosowna sposobność – zechce ją Pan doręczyć ode mnie Pani Mendelssohn”. Przesłaną kartką, szczęśliwie zachowaną, był właśnie autograf Mazurka As–dur.

Autor: Mieczysław Tomaszewski
Cykl audycji "Fryderyka Chopina Dzieła Wszystkie"
Polskie Radio II


 
Opus

The Real Chopin »

Kevin Kenner

Mazurek As-dur op. 59 nr 2
 
Galeria »
 
mini