KOMPOZYCJE kompozycje

Mazurek C-dur incypit

Gatunek: Mazurek

Tonacja: C-dur

Opus lub numer Wydania Narodowego: op. 56 nr 2

Data powstania: 1843

Wg Paderewskiego: X/34

Wg Turło: 84

Obsada: fortepian

Utwór dedykowany:

Catherine Maberly

 

Mazurek C–dur, drugi z op. 56, uderza od pierwszych taktów swoim lokalnym, wiejskim charakterem. Ferdynand Hoesick scharakteryzował go słowami: „Huczą basy, rżną smyczki, a chłopy tańczą z dziewuchami, „ledwo karczmy nie rozwalą”.

Jest w tej muzyce niewątpliwie i rubaszność, i zawadiackość. Lecz ludowość zostaje tu przywołana przede wszystkim w sferze samego dźwięku: przez owe stojące kwinty i przez melodykę operującą intonacjami szczególnie charakterystycznymi dla muzyki kujawskiej (chodzi o dwoistą postać interwału kwarty – występującą w jednej frazie melodii). I w tym mazurku poszczególne jego partie pojawiają się jakby zostały postawione obok siebie, by się sobie dziwić. Część środkową wypełniają dwie odmiany kujawiaka. W pierwszej prosta melodia przerzucona do basu odzywa się jakby głosem męskim. W drugiej, subtelnie zdobiona, rozbrzmiewa głosem o charakterze żeńskim. I obie melodie doskonale się nawzajem dopełniają. Tuż po nich kazał Chopin zabrzmieć melodii gamopodobnej, podanej w formie kanonu. Funkcjonuje tu niemal jako „ciało obce”. Ale to oczywiście pozór, pierwsze wrażenie. Jej funkcja rzeczywista polega na tym, by końcowy powrót rytmów inicjalnego mazurka zabrzmiał jak wyzwolenie.

Mazurek C–dur stał się ulubionym mazurkiem księżnej Marceliny Czartoryskiej, która grywała go podobno bardzo po chopinowsku.

 

Autor: Mieczysław Tomaszewski
Cykl audycji "Fryderyka Chopina Dzieła Wszystkie"
Polskie Radio II


 
Opus

The Real Chopin »

Tatiana Shebanova

Mazurek C-dur op. 56 nr 2
 
Galeria »
 
mini