KOMPOZYCJE kompozycje

Mazurek h-moll incypit

Gatunek: Mazurek

Tonacja: h-moll

Opus lub numer Wydania Narodowego: op. 30 nr 2

Data powstania: 1835-1837

Wg Paderewskiego: X/19

Wg Turło: 69

Obsada: fortepian

Utwór dedykowany:

Maria Czartoryska-Wirtemberska

 

Drugi z Mazurków op. 30, h–moll, ma, podobnie jak pierwszy, charakter miniatury – trwa ledwie ponad minutę. Ma jednak odmienną barwę, właściwą muzyce łączącej tonację mollową z tempem niezbyt wolnym. Kształt ma również niecodzienny. Temat inicjalny, oparty na grze dynamiki, na przemienności piano i forte – zabrzmi tylko raz – by nie wrócić więcej. Po nim do głosu dochodzi – uparcie powtarzany, na coraz to wyższych stopniach skali – motyw dziwnie zadyszany.

I co ciekawe – tą właśnie muzyką, przebiegającą nie w h–moll, a fis–moll – Chopin mazurka zakończy, pozostawiając go w sytuacji tzw. formy otwartej. Ale wcześniej rozegra się miniaturowy epizod. Także dosyć szczególny, ukazujący poczucie humoru Chopina. Otóż ośmiokrotnie powtórzy się tu fraza identyczna – jedynie z odmiennie harmonizowanym akompaniamentem. Fraza kończona niezmiennie tym samym interwałem wielkiej tercji.

Nic dziwnego, że u niektórych słuchaczy ewokowała echo głosu kukułki. Zabawa muzyczna znana od dawna, stosowana od Couperina i Daquina po Haydna i Beethovena.

Poeta Kornel Ujejski – autor, jak je nazywał, „tłumaczeń” Chopina, ubrał Mazurka h–moll w sentymentalną anegdotkę. Kukułka ma odpowiedzieć dziewczynie, kiedy wyjdzie za mąż: „Ile więc razy kukułeczka kuknie,/To za wiosen tyle wezmę ślubną suknię”.

Autor: Mieczysław Tomaszewski
Cykl audycji "Fryderyka Chopina Dzieła Wszystkie"
Polskie Radio II


 
Opus

The Real Chopin »

Fou Ts'ong

Mazurek h-moll op. 30 nr 2
 
Galeria »
 
mini