KOMPOZYCJE kompozycje

Etiuda gis-moll incypit

Gatunek: Etiuda

Tonacja: gis-moll

Opus lub numer Wydania Narodowego: op. 25 nr 6

Data powstania: przed 1837 (1835-1837?)

Wg Paderewskiego: II/18

Wg Turło: 31

Obsada: fortepian

Utwór dedykowany:

Maria d'Agoult

 

Po piątej w zbiorze Etiudzie e–moll należałoby od razu, attacca, grać etiudę następną, w gis–moll. Obie stanowią bowiem parę, (podobnie jak Etiudy E–durcis–moll z opusu 10). Etiuda gis–moll, szóstka w szeregu, jest nazywana „tercjową”. Głos prawej ręki przebiega w tercjach z żelazną konsekwencją. Można by ją również nazywać „chromatyczną”. Operuje przede wszystkim barwą i barwą oddziałuje na słuchaczy.

James Huneker wprawdzie nieco przesadza, sugerując: „Powinna być grana tak szybko, aby przeleciała jak wiatr” – jest to jednak sugestia w dobrym kierunku. Druga sugestia, iż „należy ją wykonywać (z wyjątkiem kilku miejsc i kilku akcentów) znanym chopinowskim szeptem” ma poparcie w dookreśleniu umieszczonym przez Chopina nad nutami: sotto voce (głosem ściszonym).

Zdzisław Jachimecki nie bez racji nazywa Etiudę tercjową „jednym z najświetniejszych fajerwerków wirtuozerskich całej sztuki Chopina, niezawodnym środkiem olśnienia słuchaczy danym do rąk potentatom klawiatury.

Autor: Mieczysław Tomaszewski
Cykl audycji "Fryderyka Chopina Dzieła Wszystkie"
Polskie Radio II


 
Opus

The Real Chopin »

Tatiana Shebanova

Etiuda gis-moll op. 25 nr 6
 
Galeria »
 
mini