KOMPOZYCJE kompozycje

Etiuda As-dur incypit

Gatunek: Etiuda

Tonacja: As-dur

Opus lub numer Wydania Narodowego: op. 25 nr 1

Data powstania: przed 1837 (1835-1837?)

Wg Paderewskiego: II/13

Wg Turło: 26

Obsada: fortepian

Utwór dedykowany:

Maria d'Agoult

 

„Mogłoby się wydawać, że to harfa eolska” – pisał Robert Schumann o pierwszej z Etiud  wydanych jako opus 25. Recenzja ukazała się w redagowanej przez Schumanna lipskiej gazecie muzycznej Neue Zeitschrift für Musik.

Etiuda As–dur – znana Mendelssohnowi i Schumannowi jeszcze przed jej wydaniem, podziwiana przez Henriettę Voigt, stanęła na czele dwunastu Etiud opus 25. Przynosiła rzeczywiście rozpylone w obłok brzmienie zmieniających się powoli akordów i tonacji, tworzących pastelowe tło dla śpiewu wznoszącego się równo i spokojnie ku kulminacji, by następnie opaść i rozpłynąć się w niematerialnym pianissimo.

Może zdziwić sposób, w jaki Chopin starał się u niektórych uczniów uzyskać efekt brzmieniowy, o jaki mu chodziło. Jan Kleczyński zanotował historyjkę przekazaną przez tradycję: „Niech pani wyobrazi sobie małego pastuszka – zwrócił się podobno Chopin do jednej ze swych uczennic przed przystąpieniem do gry – który przed nadciągającą burzą schował się do zacisznej groty. Z daleka szumi wiatr i deszcz, a on łagodnie gra na fujarce swoją melodię”.

Jako etiuda, czyli ćwiczenie pianistyczne, Etiuda As–dur ma za zadanie wyrobić sprawność melodyczną piątego palca prawej ręki. Ma on wyśpiewać melodię z dźwięków odrębnych, rzucanych w przestrzeń, mających złożyć się na całość sensowną i spójną.

Pierwsze dwie etiudy zbioru wpisał Chopin do sztambucha Marii Wodzińskiej (w roku 1836 w Dreźnie), w chwili oświadczyn.

Autor: Mieczysław Tomaszewski
Cykl audycji "Fryderyka Chopina Dzieła Wszystkie"
Polskie Radio II


 
Opus

The Real Chopin »

Tatiana Shebanova

Etiuda As-dur op. 25 nr 1
 
Galeria »
 
mini