KOMPOZYCJE kompozycje

Etiuda Es-dur incypit

Gatunek: Etiuda

Tonacja: Es-dur

Opus lub numer Wydania Narodowego: op. 10 nr 11

Data powstania: 1829-1832

Wg Paderewskiego: II/11

Wg Turło: 24

Obsada: fortepian

Utwór dedykowany:

Ferenc Liszt

 

Etiuda przedostatnia, w Es–dur, przynosi brzmienia jasne, dźwięczne, pełne powietrza i światła. Fortepian zdaje się tu zazdrościć harfie naśladując jej anielskie brzmienia lub może gitarze – towarzyszącej serenadzie. Jej melodię śpiewają górne, szczytowe dźwięki akordów, na zmianę sześcio– lub ośmiodźwiękowych, wykonywanych tu arpeggiando, więc nie uderzanych, lecz rozbijanych na kolejne dźwięki.

Chopin faktury tej nie wymyślił, była znana i często stosowana przed nim, na przykład w Etiudach Moschelesa. Po Chopinie zabawił się w jej powtórzenie i odmienienie Claude Debussy, również w 11, czyli przedostatniej etiudzie swego zbioru. Jako przedostatniej powierzył Chopin Etiudzie Es–dur rolę przygotowania nastroju dla godnego wejścia Etiudy ostatniej, c–moll, zamykającej cykl.

Autor: Mieczysław Tomaszewski
Cykl audycji "Fryderyka Chopina Dzieła Wszystkie"
Polskie Radio II


 
Opus

The Real Chopin »

Tatiana Shebanova

Etiuda Es-dur op. 10 nr 11
 
Galeria »
 
mini