KOMPOZYCJE kompozycje

Mazurek a-moll incypit

Gatunek: Mazurek

Tonacja: a-moll

Opus lub numer Wydania Narodowego: [op. 67 nr 4]

Data powstania: 1846 (autogr.: 1847)

Wg Fontany: 67 nr 4

Wg Paderewskiego: X/47

Wg Turło: 6

Obsada: fortepian

Utwór dedykowany:

Marcelina Czartoryska

 

Mazurek a–moll – wydany przez Fontanę jako czwarty ze zbioru opus 67, znany jest z dwu rękopisów. Jeden z nich nosi datę listopadową roku 1847, drugi – datę wcześniejszą 1846. Ten ostatni rękopis należał niegdyś do Jana Brahmsa.

Mazurek ten jest jednym z siedmiu skomponowanych przez Chopina w tonacji a–moll. Nie można powiedzieć, by dorównywał tym, które kompozytor sam wydał, uznając za tego godne np. drugiemu z op. 7, czwartemu z op. 17 czy pierwszemu z op. 59. Ale jest wdzięczny i zgrabny, prosty w budowie (ściśle repryzowej), skromny i bezpretensjonalny. Został wywiedziony z tradycji kujawiaka.

Temat inicjalny zbudowany jest z serii dwutaktowych, opadających fraz o wyrazistym rysunku melodii. Swoje dopełnienie znajduje w innej serii fraz przynoszących subtelnie (delicatissimo) wyrażoną odpowiedź na tamto wyzwanie.

Partia przypominająca dawne trio (w równoimiennym A–dur) wprowadza na chwilę jaśniejszą barwę a także większą niż dotąd śpiewność i płynność. Jest utkana z motywu, w rytm którego równie dobrze mogłaby się toczyć narracja jakiegoś walca. Jest to czas, w którym oba gatunki (mazurekwalc) – zbliżyły się u Chopina do siebie.

W niektórych interpretacjach pianistycznych można w Mazurku a–moll wysłyszeć ton bliski temu, jakim emanować będą powstające w tym samym mniej więcej czasie mazurki (f–moll i cis–moll), opus 63 (ostatnie wydane przez kompozytora za życia). Wybitny monografista i edytor Chopina, Ludwik Bronarski, nazwał ton ów „tonem” cichej rezygnacji.

Autor: Mieczysław Tomaszewski
Cykl audycji "Fryderyka Chopina Dzieła Wszystkie"
Polskie Radio II


 
Opus

The Real Chopin »

Dina Yoffe

Mazurek a-moll [op. 67 nr 4]
 
Galeria »
 
mini